A despedida
Estos días no he puesto escribir guaire, yera ocupau con una turista. Como ya tos conté, eban puyau ta o barco una colla d'adoleszens que me teneban como un nino: en as ilesias y catedrals no feban que esgritorziar, en o metro se perdeban u no s'enteraban d'án caleba baxar... Un día, en Budapest, dimpués d'aber bisto a Opera, o Parlamén (le son cambiando as losetas d'as parez), y o puen d'as cadenas, puyamos en un funicular (no sé ta qué, porque yera bien caro). Bueno, pues malas que pleguemos en alto de tot, pretón a encorrer a unos... rai, que esbarro.
No tos pensez que m'enreligué con con bella ninona d'ixas, no. Con a profesora! Tot prenzipió cuan yeranos en Biena, en Sacher, fendo un café bienés y un mueso d'ixe pastel tipico d'a ziudat. Yéranos charrando d'as botigas que i eba en Biena y as alumnas marchón a alparziar bels grans almazens que se trobaban zerca.
A la fin, pasó o que teneba que pasar: yo, desesperau de tot (ya no m'adubiba!). Normalmen, istas cosas no gosan rematar bien, pero a profesora tamién diz que le feba ganas de... rai.
Total, que o malo d'as cosas ye que siempre, siempre se rematan. Ni que faigas de tot por alargar-lo ni que no te'n faigas. As cosas se rematan. Y ista profesoreta: a millor que nunca he teniu, se'n fue con as alumnas d'o barco.
En a despedida: un cuaderno de quefers ta yo, ta que i escribise tanto como eba sentiu con ella y ta que, cuan lo plenase, le'n nimbiase. Prou que no lo plenaré, pero la trobo tanto en falta que boi a escribir-ie bel poema (más romantico que os de Guieu) ta fer-me una mica más contento.
Guineu — 05-10-2005 20:50:03
Charrabís — 08-10-2005 00:20:41