Nueiz sin luna
I hai personas que creyen que a la chen de campo no nos fa tener cosa miendo. Pos no, toz tenemos cosas. Yo no puedo estar en casa mía solenca de nueiz. Muitas tiengo que estar-me en a mía cambra, sin ubrir a puerta, sentindo os cluxius d'a fusta y tot ixo.
Por qué tenemos miedos? ye custión mental, cuan somos chicotas, os pais y amigos no fan que plenar-nos o tozuelo con istorias de bruxas, micalez, fadas, guzpatas, siaples y follez. Dimpués, malas que se fa de nueiz, te trobas solenca en meyo d'un mundo de güembas.
Qué dibersión troban en fer-te a bida imposible??
O mío mariu tamién pasa miedo, pero ixe no lo diz, a los ombres les fa bergüena dezir-lo.
Con os míos años encara me fa miendo d'ir por os camins d'o lugar sin más cosa que un tochet. Ixo sí, cuan amanixe o sol, tot cambia. Alabez, o mundo d'os bibos torna y noto cómo tanto como m'eba pensau yeran barucas d'o tozuelo.