Luitar contra un chigán
Cuan yera en o plató de telebisión d'o programa "GCh" en o país de Gales, beyé que tamién se i charraba una luenga que no yera l'inglés.
A berdat, yo sé charrar en inglés porque soi un buen "playboy", y lo foi bien, pero ixo no lo entendeba.
Me dizión que yera una luenga zelta, clamada galés. Que estió en a ralla d'estinguir-se pero que, por una buena politica lingüistica, ye cada begada millor. Me zitón un articlo de Patricia Ares que me leyé y me fazió buena onra.
Si bien me parix bien que as luengas no se mueran y tot ixo... no beigo bien que un nino por obligazión tienga que aprender galés. No creigo que ixo siga bien: si quieren, que lo aprendan cuan sigan grans, pero no pas por obligazión. Cal que aprendan atras cosas en o colechio: a importanzia d'o dinero, saber dialogar, luitar...
O galés ta qué sirve? Si biben en una isla que charra inglés, a luenga más parlada d'o mundo... No bale ta cosa! Nomás como tradizión. Y si de bellas tradizións y sí que se'n puede sacar diners (como a caza, as nabatas, a bruxería, as ilesias...) D'a luenga no en sacarán mica, porque no ye decoratiba, no ye dibertida, no ye... no ye ni sisquiera morbosa!
Prou que os míos ninos no pensarán en aragonés como yo. Aprenderán nomás inglés y español, que ye o que cal.
Con tot y con ixo, beigo bien que os galeses recuperen a suya luenga, pero que no me la impongan, que as luengas sirben ta entenderse, y ta ixo ya tenemos prou con o inglés.